Surfmeisje

“if there is no way, create one”

….een surfmeisje op NAH- Missie met een kite in haar handen….

Dag lief klein meisje

Lieve allemaal,

Vandaag een iets andere blog als normaal. Als jullie gewend zijn een paar seizoenen/jaren lang. Een verandering. Een hele grote en ik moet zeggen dat ik het ook wel spannend vind om deze blog online te zetten. Weer hiermee te beginnen. Ik doe ht gewoon en toch durf ik het niet, alleen voor jullie, niet voor jezelf. Ik weet niet waarom, bang voor herhaling , bang voor moeilijke vragen, bang voor alles, bang voor de realiteit. Bang voor die vier woorden die ik hoorde uit de mond van die man.. met de witte jas:

“Dag lief klein meisje”

  Eerlijk en open zijn over alles wat er in mijn leven gebeurt vind ik fijn om te doen, maar dit komt wel heel dichtbij. Misschien wel te dichtbij… Daarom doe ik het nooit en ontwijk ik liever de vragen of de vreemde blikken. Maar het levert ook veel gekke reacties op.  Veel vragende blikken. Soms afkeuring, soms ongeloof, soms respect. Daarom hier deze blog, de eerste en deze website in een ander jasje – de rest is verleden tijd.

Dag lief klein meisje

Dag lief klein meisje, tot nooit meer ziens.

Dag lief klein meisje, jij werd langzaam ik.

Jij werd “het meisje met NAH (niet aangeboren hersenletsel)”,

en niet jij, de echte ik.

Jij werd het meisje dat vrijheid op moest geven,

want alleen op reis, sporten of naar buiten was een groot gevaar.

Nee lief klein meisje, jij werd ik.

Ik die terug wou naar waar ze Jou kende,

in plaats van ik “het meisje met NAH”.                                    

Daar waar ze vroegen hoe het met Jou ging en niet naar al je ziektes.

Ik die wilde weten wie ik was en waar ik hoorde.

Nee lief klein meisje, jij verloor je eigen kleine ik.

Dag lief klein ski- meisje, tot (n)ooit weer ziens.

Vanaf de dag dat ik de diagnose kreeg ging er een knop om in mijn hoofd. Ik moest nu voor mijzelf zorgen en verloor daarbij het kind zijn, verloor mijn passie en gelijk mijn leven.. Eigenlijk verloor ik gewoon mijzelf. Nu echt. Ik was alleen. Geen handleiding niks, niemand wist iets en ik zou niks weten. Ik zou niks kunnen. Het is zo, het gaat niet meer over. Het kan erger worden.… Wat? Ja, erger en dat is gebeurd ook, zelf gedaan.

In een oud nieuw land moest ik mijn leven opbouwen, een nieuwe omgeving, nieuwe vrienden en een nieuw leven, een nieuwe ik, nieuwe pijn. Ik snapte er niks van. Maar in plaats van dat ik de zoektocht aanging van wie ik was, werd ik in een klap volwassen. Het is lastig om mee te doen met klasgenootjes, teamgenoten, vrienden of familie als jij je anders voelt. Anders in mijn hoofd, maar lichamelijk ook anders want ik was ziek en kapot. Niet langer was de aandacht er voor mij, maar voor mijn NAH mijn letsel en mijn littekens. Ik verloor mijn eigen identiteit.

Tot op de dag van vandaag zit er een klein verlangen om weer het meisje van 16 of 18 te zijn. Geen zorgen, geen letsel, gewoon ik. Ik wil weer spontaan zijn, wedstrijden winnen, elke dag trainen, mijn passie volgen, plezier hebben, op avontuur gaan en mij even nergens druk over te hoeven maken. Zonder de wat als? en de ja maar! mensen om me heen hebben die achter me staan, i.p.v. tegenover me. De twijfels die ik ervan krijg, hoe overtuigd en zeker ik was. Ik wil gewoon het kleine meisje in mijzelf weer vinden, en daarbij dus mijzelf. Mijzelf heb ik niet gevonden, geprobeerd, maar in plaats daarvan mijn verhaal groter gemaakt, erger…. Een nieuwe passie gevonden en een nieuwe ik, wat ik daar mee moet weet ik niet. Soms wel, soms niet. Daarom deelt dit meisje haar verhaal hier, met behulp van Tim – mijn “broer”.

Dag lief klein ski-meisje, tot (n)ooit weer ziens. – Surfmeisje

Lees het bericht van TIM – hier – Welcome.



Mijn blog volgen

Krijg nieuwe content direct in je mailbox.

Dit is het eerste bericht op mijn nieuwe blog. Deze blog is pas net opgericht, dus kom snel terug voor meer. Meld je hieronder aan om een bericht te ontvangen wanneer ik nieuwe berichten plaats.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag